Waarom durven mensen zichzelf niet te zijn?

Waarom zijn we bang voor afkeuring of bang om er niet bij te horen als het grootste goed is trouw zijn aan jezelf en je eigen gevoel? In de oude tijd golden er andere regels, namelijk het recht van de sterkste en dan heb ik het over diegene met de grootste mond, het grootste verstand of de slimste. Wat moest je als mens met een ontwikkeld gevoel, je kon dan wel iets vinden door diep van binnen de waarheid te voelen en deze te uiten, maar werd dit je in dank afgenomen?

Veelal werd je afgemaakt en werd je figuurlijk in de hoek gezet, je moest je mond maar houden, want jij snapte er toch niets van en je was naïef want het spelletje ging toch echt anders. Even zwart wit gezegd, liegen en bedriegen hoorde er gewoon bij, anders kwam je niet verder in de wereld of het nu binnen het bedrijf was waar je werkte of tussen de mensen met wie je omging.

Kijk eens naar de verschillen tussen kinderen van een jaar of zes en naar mensen boven de dertig. De mensen boven de dertig geloven al niet meer in datgene waar ze in geloofden toen ze zes jaar waren. Op de leeftijd van zes werden ze in het algemeen nog gewaardeerd en aangemoedigd in de talenten en vaardigheden die ze aan het ontwikkelen waren, maar nu ze ouder worden en ze nog steeds in hun droom geloven of een positieve visie op het leven hebben, krijgen ze steeds vaker te horen: ‘Ach hou toch op, jij denkt echt dat dat je lukt, dream on!’

Ontmoedigen lijkt het beleid en toverwoord te zijn. Klein zijn, dat is wat het grote collectief van de mensheid in zijn systeem heeft geprogrammeerd of beter gezegd; hoe de mens zich over het algemeen heeft laten programmeren. Als ik je vraag, wat is uiteindelijk het doel van  een leven op aarde, wat is daarop dan je antwoord?

Precies, je groots voelen, genieten en je talent wat je hebt meegenomen ontwikkelen. Iedereen is ergens goed in en dat is het talent wat je besloten hebt mee te nemen voor je incarnatie naar de aarde.

Het is het talent……

Waar je energie van krijgt als je er mee bezig bent.

Wat je helpt als je het even moeilijk hebt je zinnen te verzetten.

Waar je weer een oppepper van krijgt.

Wat je helpt jezelf te leren kennen door er mee bezig te zijn en je helpt je blokkades tegen te komen om ze vervolgens op te ruimen.

Wat je helpt je te bevrijden en om weer groots te zijn, zoals iedereen dat vermogen in zich heeft.

Who the hel zijn die mensen die proberen jou naar beneden te halen, weg ermee! Even hard gezegd. Iedereen zou elkaar moeten motiveren in elkaars talenten, wat fantastisch zou dat zijn, precies zoals we dat doen bij kinderen en als kinderen.

Wat een waist of time om hier op aarde maar een beetje klein te zijn. Mensen durven niet, het vereist ook moed om de eerste te zijn die op staat om zijn grootsheid te laten zien, maar iemand moet de eerste zijn en velen beseffen niet wat voor vrij en heerlijk gevoel het is om groots te zijn. Het zit in het collectief, als we ouder worden moeten we vooral niet denken dat we heel wat zijn, ’doe maar normaal dan doe je al gek genoeg.’ Ik haat deze uitspraak die wederom maar weer eens getuigt van dempen. Soms denk ik wel eens; er zou een straf moeten staan op het dempen van gevoel dat gewoon geuit en geleefd wil worden. Vaak durft diegene die het gevoel dempt bij de ander, zichzelf niet te uiten of is gewoon jaloers.

Als kinderen enthousiast zijn over iets, dan zeggen we toch ook niet; ‘joh doe maar gewoon, hou je even rustig jongen, niet zo’n grootsheidwaanzin!’

Iedereen die zich diep van binnen aangesproken voelt door dit stukje, zou ik willen zeggen: UIT JE, DOE HET, NU! Ga midden op de dansvloer staan in plaats van aan de zijlijn, geniet van het leven in de stof voor het te laat is. Laat je grootsheid zien, waar anderen een voorbeeld aan kunnen nemen in plaats van jaloers met de vinger te wijzen, omdat ze het zelf ook zo graag zouden willen maar niet durven of het nog niet kunnen.

Als we met zijn allen die omslag zouden maken, dan zou dat fantastisch zijn. Schroom niet, besmet het collectief positief door met jezelf te beginnen. UIT JE, BEKEN KLEUR!

Dan wordt het pas echt leuk en weet je wat je aan elkaar hebt en ook wat je niet aan elkaar hebt. Het hoeft geen maanden te duren voor je door hebt hoe mensen om je heen zijn. Laat jezelf zien en daaruit zal blijken wie er wel of niet bij je past en dat is allemaal ok. Niet iedereen kan je aardig vinden of is het met je eens. Wat een bevrijdingsfeest zou dat zijn!

Marjon van Vliet

 

Tags: , , ,

3 Responses to “Waarom durven mensen zichzelf niet te zijn?”

  1. Ellis Says:

    Hoi Marjon,

    Een dapper statement maakte je eind 2012. Is het jou gelukt? Ik ga door een transformatieproces nu, na een diepe depressie. Me klein houden heeft me letterlijk ziek gemaakt. Ik bemerk bij mezelf een enorme angst om mezelf te zijn, het is inderdaad de angst voor geweld. Want in onze cultuur ben ik van jongs af aan terug naar beneden getrokken door hen die zich bedreigd voelden door mij. Terwijl ik een zeer timide, introvert persoon was (geworden)! Zelfs nu ik dit schrijf, twijfel ik aan mezelf…is het gebrek aan eigenwaarde of juist een gebrek aan onzekerheid dat er toe heeft bijgedragen me aan te passen en vooral niet uit de pas te lopen? Het is ZO moeilijk om te durven geloven in het gevoel dat je goed genoeg bent, of zelfs groots! We worden allemaal geboren als koningen en koninginnen, heb ik ergens gelezen.

    Er is iets wat ik zou willen bijdragen aan je blog, en dat is dat in sommige (bijna verdwenen) culturen, zoals de Yanomami indianen in het regenwoud van Brazilie, je zeker niet de groep uit werd gewerkt als je erg gevoelig was; dan werd je de Sjamaan. Vaak leefde die apart van de rest, iets verder het bos in, en kwam wanneer zijn gevoel hem vertelde dat het nodig was. Dus gevoelige mensen hadden zeker een functie! En buitenstaanders heb je in iedere gemeenschap, denk ik. We hebben zeker een doel, al is het een voortrekkersrol. De meeste grote mensen worden toch altijd vermoord…kijk maar naar onze geschiedenis. Ik denk dat het heel normaal is om je angstig te voelen om je kop boven het maaiveld te steken. Je doet het alleen wanneer het te pijnlijk is geworden om je gebukt te bewegen….ik geloof dat ik nu op dat punt ben aangekomen!

    Bedankt voor je artikel, het steunt me!

  2. Marjon Says:

    Wat goed te horen dat je voor jezelf hebt gekozen. Het is geen gemakkelijke weg maar uiteindelijk het grootste geschenk wat je jezelf en je hele wezen kunt geven. Je elke dag goed voelen met wat en wie je bent. Het vereist aandacht en moed elke dag weer, tot je steeds meer en meer zult voelen wie je werkelijk bent, een groots wezen dat het recht heeft te genieten en te zijn hier op aarde. Zo maak je het bewust en onbewust voor iedereen die dezelfde weg wil bewandelen meer mogelijk.

    Veel kracht en liefde toegewenst,
    Marjon

  3. Gerard Says:

    Wat zou het leuk zijn als meer mensen zouden doen wat ze voelen en zich durven te uiten.

    Ik uit mezelf nu steeds meer en ik heb me nog nooit zo fijn gevoeld!, mijn angsten zijn heel veel minder (en soms zelf weg) en ik voel me veel minder moe omdat ik me niet meer druk maak om wat mensen denken.

    Het beste is om inderdaad jezelf te zijn, als je dat doet maak je ook veel eerder connectie met mensen die op jouw golflengte zitten…pas je je aan dan speel je dus een rol en trek je mensen aan die niet bij je passen.

    Ik heb mezelf jarenlang aangepast maar was ondertussen wel erg ongelukkig en had ik een depressie en was ik regelmatig onder invloed van alcohol maar dat is voorbij.

    Ik heb liever 2 goede vrienden die me waarderen om wie ik ben dan 20 vrienden die ik heb omdat ik me heb aangepast.

Leave a Reply